دوران اكثر افراد قبيلهء پيامبر ( ص ) بر ضد او متحد شدند و با انواع گوناگون پيگرد و مجازات آزارش دادند تا وى را به عقب‌نشينى از اين موضع وادار سازند . ولى رسول خدا ( ص ) استقامت كرد و مسلمانان اوليه نيز پايدارى پيشه ساختند ؛ كسانى كه قريش را به مصاف مىطلبيدند و در ترويج دين جديد خدا لحظه‌اى درنگ و تأمل روا نمىداشتند و حتى در ميان رهبران مكه نيز آن را رواج مىدادند . عمر بن خطاب ، يكى از اركان حكومت عشيره‌اى در مكه و سفير اشراف قريش بود ، كه به اسلام گرويد . پيوستن او به اسلام ضربه‌اى نيرومند بر نظام بت‌پرستى و همچنين خط قرمزى بر آن بود كه سكوت در برابرش جايز نبود . در اينجا و پس از آنكه ابو طالب نپذيرفت پوشش حمايتى خود را از رسول خدا ( ص ) برگيرد ، بزرگان قوم تصميم گرفتند تا بنى هاشم را تحريم كنند « 1 » . و بدين ترتيب اين گروه به تبعيدگاه رفتند و هيچ ارتباطى با جامعهء مكه نداشتند . آنها سه سال تمام در آنجا به سر بردند ولى از موضع خويش بازنگشتند . بلكه بر عكس تعدادى از افراد قريش در همين دوران تحت تأثير آنان قرار گرفته و خواستار پايان تحريم عشيرهء رسول خدا ( ص ) - بنى هاشم - گرديدند « 2 » . ولى پايان تحريم موجب گشايش صفحهء جديدى در روابط مسلمانان با قريش نشد ، و اين قبيله در دشمنى خود پيش رفت و اسلام با شرايطى بسيار دشوارتر از دوران تحريم روبه‌رو گرديد . ابو طالب در دهمين سال بعثت دار فانى را وداع گفت و بدين ترتيب حمايتش از اسلام پايان يافت . در اين هنگام مكه ، از همه سو به جبهه‌اى كاملا بسته در برابر رسول خدا ( ص ) تبديل شد و وى براى نخستين بار در انديشهء يافتن جايگزينى براى آن برآمد . پيامبر ( ص ) به همراه على ( ع ) رو به سوى طائف گذاشت « 3 » ، و از قبيلهء آن يعنى ثقيف ياورى خواست . ولى اين سفر براى مسلمانان كه از هر سو در تنگنا بودند ، ضربه‌اى مهلك بود . به ويژه كه پاسخ ثقيف همپيمان قريش ، بسيار شديدتر و سرسخت‌تر از خود قريش بود . در اين هنگام رسول خدا ( ص ) به رغم رنج و ناراحتى ، به سوى مكه در حركت بود

--> ( 1 ) طبرى ، همان ، ج 2 ، ص 326 . ( 2 ) ابن هشام : همان ، ج 1 ، ص 376 . ( 3 ) روايتهاى ديگرى بيان مىدارند كه زيد بن حارثه در اين سفر رسول خدا ( ص ) را همراهى كرد . ( م )